9 stycznia 2016

#książka - "Zaginiona dziewczyna" G.Flynn

Nieskromnie przyznaje, że jestem z siebie dumna. Nadal staram się trzymać postanowienia, by najpierw czytać, a dopiero później oglądać ekranizacje książek. Jak do tej pory idzie mi to całkiem nieźle. Ponadto, uporczywie zbieram centymetry do "Przeczytam tyle, ile mam wzrostu" i odhaczam kolejne książki do 52 książki w 2016. Malutkimi kroczkami brnę do celu. Ah, no i staram się ogarnąć sesję. Trzymajcie kciuki!


Nick i Amy mają świętować piątą rocznicę ślubu. Jednak zanim do tego dochodzi, kobieta znika z ich domu. Wszystko co po niej zostaje, wskazuje, że nie uciekła z własnej woli. Zaczynają się poszukiwania. Tymczasem Nick co raz więcej kłamie i jeszcze bardziej szokuje swoją postawą. Powoli wszyscy zaczynają uważać go winnym zaginięcia żony. Wraz z pomocą siostry bliźniaczki stara się udowodnić swoją niewinność. Ale skoro on nie miał nic wspólnego z zaginięciem Amy, to gdzie ona przepadła?

O książce dowiedziałam się bardzo prosto - oglądając zwiastun jej ekranizacji. I od razu wiedziałam, że film będzie musiał poczekać aż rozprawię się z książką. I po wielu bojach i jej niedostępności w  księgarniach - przyszła na nią pora.

Bardzo lubię takie zabiegi autorów, gdy pokazują historię z różnych perspektyw. Angażują kilku bohaterów, po to, by pokazać odmienne spojrzenie na kreowany świat. Tutaj właśnie tak jest. Najpierw poznajemy historię z punktu widzenia Nicka. Później, zaczytujemy się w dzienniku Amy i zyskujemy dwojakie spojrzenie na ich małżeństwo. Co najważniejsze - należy zwracać uwagę na notatki kiedy, w odniesieniu do zaginięcia, dzieje się akcja danego rozdziału. Dzięki temu poznajemy historię, nie dość, że z dwóch perspektyw, to jeszcze w dużym przedziale czasowym.

Przy tym wszystkim, autorka umiejętnie gra na emocjach czytelnika. W jednym momencie sprawia, że współczucie do jednego z bohaterów przemienia się w nienawiść. Po chwili to samo robi z drugim, przez co czytelnik może dostać niemałych zawrotów głowy. Z jednej strony to zabieg na duży plus - czytelnik się nie nudzi. Jednak dla niektórych może to być zgubne i męczące.

Wystarczy tylko spojrzeć na książkę by zacząć obawiać się jednej rzeczy - jej objętości. Przy wyborze książek nie kieruję się grubością ich grzbietu, ale jednak czasem pojawia się w mojej głowie myśl "Czy tak obszerna pozycja nie będzie aby nudnawa?". Tutaj troszeczkę tak miałam. I niestety, w jakimś stopniu słusznie.

Nie można zarzucić tej książce, że jest zła. Sam pomysł na historię wydaje się być niewyobrażalnie prosty. Jednak im więcej stron mamy za sobą, tym bardziej się przekonujemy, że to naprawdę zawikłana historia. Historia, która, niestety momentami traci na swojej płynności. Akcja nie tyle spowalnia, co wręcz zamiera i zamiast postępów w poszukiwaniach, poznajemy psychikę bohaterów. Do przodu, czytelnika pcha pragnienie rozwikłania tej naprawdę misternej intrygi.

Tak, ta historia bez wątpienia może "zryć" niejedną psychikę. W pewnym momencie warto się zastanowić ile w niej thrillera, a ile psychologii. Oj tak, to thriller bardzo mocno psychologiczny. Pokazujący zawiłość ludzkiego umysłu i wiele jego negatywnych stron. Dlatego warto zapamiętać, że nie jest to historia dla każdego. To opowieść o naprawdę mrocznych aspektach życia dwóch osób.

Poza chwilową nudą nie umiem się w niej do niczego przyczepić. Owszem, było kilka momentów w których jej lektura mi się dłużyła, ale pragnienie rozwikłania tej historii wygrywało. Do tego, jestem z tych osób, które uwielbiają pokręcone i nieoczywiste opowieści.

"Zaginiona dziewczyna" to zawiła i mocno pokręcona historia o ludzkiej psychice. Ciężko mówić o niej wiele, bez zdradzania jej smaczków. Nie jest idealna, ale bez wątpienia bardzo mocno potrafi zapaść czytelnikowi w pamięć i nie opuścić jej na długo.

Przeczytam tyle, ile mam wzrostu 4 cm/180cm
52 książki w 2016 - 1/52

16 komentarzy:

  1. Pamiętam jak kiedyś stałam z tą książka w ręce i zastanawiałam się nad jej kupnem. W końcu ją odłożyłam, bo nie ukrywam, że trochę przeraziła mnie jej objętość, o której wspomniałaś. Po Twojej recenzji żałuję, że jej nie kupiłam, bo zaciekawiła mnie historia w niej zawarta. Uwielbiam zawile intrygi, a ta tutaj naprawdę mnie ciekawi:>
    Pozdrawiam
    secretsofbooks.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. Miałam jedynie okazje obejrzeć film i jeżeli mam być szczera to muszę przyznać, że ta historia w ogóle mnie nie porwała.
    Pozdrawiam i zapraszam:
    http://kruczegniazdo94.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Zgadzam się z Tobą. Odrobinę się rozczarowałam tą książką, bo oczekiwałam jakieś super-zaskakującego zakończenia i rozwiązania zagadki, ale autorka poszła zupełnie w inną stronę. Pomimo takiej ilości stron, ja pochłonęłam ją w dwa dni. A stron psychologiczna niezwykle mi się podobała. Tak samo, jak to, jak bawiła się autorka czytelnikiem właśnie - raz nienawidziło się Nicka, a w drugim rozdziale uwielbiało. Tak samo z Amy. Nie jest to książka niesamowita, ale po ponad 7 miesiącach od przeczytania jej, nie potrafię o niej zapomnieć :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Już gdzieś mi się ona rzuciła w oczy.

    OdpowiedzUsuń
  5. Mam tę książkę w planach od dłuższego czasu :) Lubię powieści, które są zawiłe :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Zaintrygowałaś mnie. Raczej się skuszę ;)


    Pozdrawiam,
    http://tylkomagiaslowa.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Uwielbiam thrillery psychologiczne, więc nie pozostaje mi nic innego, jak w końcu przeczytać tę książkę. ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Mi się bardzo podobała, bo była taka... inna. Historia faktycznie mocno pokręcona, bohaterowie i ich psychika i postępowanie tak dziwne... że aż chciało się czytać. :D

    OdpowiedzUsuń
  9. Aż wstyd się przyznać że nie czytałam, ale planuje to nadrobić :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Już tyle osób mówiło mi o tej książce, że chyba muszę w końcu się na nią skusić ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Gratuluję, że wytrwałaś, ja poddałam się w połowie, mimo że zazwyczaj chętnie sięgam po obszerne książki, to "Zaginiona dziewczyna" strasznie mnie zmęczyła, akcja się niemiłosiernie wlecze...

    www.ksiazkoholiczka94.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  12. Film mi się bardzo podobał, natomiast w książce nie potrafiłam się zbytnio odnaleźć... może kiedyś spróbuję jeszcze raz :)

    Bookeaterreality

    OdpowiedzUsuń
  13. Bardzo ciekawa recenzja o tej książce słyszałam bardzo dużą chętnie bym ją przeczytała. pozdrawiam

    http://wiktoriaczytarazemzwami.blog.pl/

    OdpowiedzUsuń
  14. Czuję się bardzo zaintrygowana... Chyba zbankrutuję ;)
    Ale... przyda mi się w końcu jakiś dobry thriller :)

    Pozdrawiam
    ksiazki-inna-rzeczywistosc.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  15. Czeka i czeka na półce, ale wkrótce przyjdzie na nią czas. Ostatnio chętnie czytam thrillery :)

    http://itsredheadanna.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  16. Ja niestety najpierw obejrzałem film, a dopiero później przeczytałem książkę. Ale ma to też swoje plusy - mogłem zrobić porównanie i uzupełnić sobie główny wątek o wszystkie inne. Też powinienem sobie zrobić takie postanowienie, by poczekać z ekranizacjami :D

    OdpowiedzUsuń

Komentarz to dla Ciebie chwila, zaledwie kilka uderzeń w klawiaturę. Jednak dla mnie, jest to ogromna siła motywująca do działania. Dlatego dziękuje Ci za każde słowo jakie tu zostawiasz. ;)